| Eu com Cervantes em Toledo, 2009 |
Refeição Cultural
"Pagan a las veces justos por pecadores" (El ingenioso caballero don Quijote de la Mancha. Parte 1, Miguel de Cervantes)
Tive o privilégio de ler o clássico de Miguel de Cervantes no início dos anos dois mil, eu havia entrado na Faculdade de Letras da Universidade de São Paulo naquele momento. Li uma edição comemorativa da Alfaguara na ocasião dos 400 anos de lançamento da obra.
Foi uma das maiores aventuras literárias de minha vida. Ri e chorei enquanto lia as aventuras e desventuras de Dom Quixote e de seu fiel escudeiro Sancho Pança.
Pegar e ler qualquer capítulo dos dois volumes é um ato de prazer, de satisfação e de comemoração à capacidade humana para a construção de coisas grandiosas quando os humanos se dedicam a fazer coisas boas. Miguel de Cervantes nos legou Dom Quixote e Sancho Pança. Só temos a agradecer a ele por isso.
---
CAPÍTULO 7
"De la segunda salida de nuestro buen caballero don Quijote de la Mancha"
Os "amigos inquisidores" de nosso aficionado leitor, Alonso Quijana, ainda estavam expurgando os livros de sua biblioteca, alimentando a fogueira no quintal com volumes de cavalarias, poesia, novelas e quase tudo que o ancião tinha, quando o acamado cavaleiro começou seus delírios e chamou a atenção do cura e do barbeiro.
“Aquella noche quemó y abrasó el ama cuantos libros había en el corral y en toda la casa; y tales debieron de arder, que merecían guardarse en perpetuos archivos; mas no lo permitió su suerte y la pereza del escrutiñador, y así se cumplió el refrán en ellos de que pagan a las veces justos por pecadores.” (de “El ingenioso caballero don Quijote de la Mancha. Parte 1 [Spanish Edition]” por “Miguel de Cervantes”)
Nosso cavaleiro andante encontra seu fiel escudeiro Sancho Pança:
“En este tiempo solicitó don Quijote a un labrador vecino suyo, hombre de bien (si es que este título se puede dar al que es pobre), pero de muy poca sal en la mollera. En resolución, tanto le dijo, tanto le persuadió y prometió, que el pobre villano se determinó de salirse con él y servirle de escudero.” (ibidem)
Sancho Pança aceita convite do vizinho Alonso Quijana, agora cavaleiro andante:
“Con estas promesas y otras tales, Sancho Panza (que así se llamaba el labrador) dejó su mujer e hijos, y asentó por escudero de su vecino.”
Poderia um honrado cavaleiro ter ao seu lado um escudeiro montado num burrico?
“En lo del asno reparó un poco don Quijote, imaginando si se le acordaba si algún caballero andante había traído escudero caballero asnalmente; pero nunca le vino alguno a la memoria; mas con todo esto determinó que le llevase, con presupuesto de acomodarle de más honrada caballería en habiendo ocasión para ello, quitándole el caballo al primer descortés caballero que topase.”
E então, cavaleiro andante e fiel escudeiro tomaram as veredas do Campo de Montiel em busca de aventuras e ilhas a serem conquistadas:
“Acertó don Quijote a tomar la misma derrota y camino que él había tomado en su primer viaje, que fue por el Campo de Montiel...”
Sancho gostaria de ser rei para que sua companheira, Juana Gutiérrez, fosse rainha e os filhos infantes, mas ele não acreditava que isso pudesse acontecer:
“- Yo lo dudo - replicó Sancho Panza-, porque tengo para mí que, aunque lloviese Dios reinos sobre la tierra, ninguno asentaría bien sobre la cabeza de Mari Gutiérrez. Sepa, señor, que no vale dos maravedís para reina; condesa le caerá mejor, y aun Dios y ayuda.”
---
“En este tiempo solicitó don Quijote a un labrador vecino suyo, hombre de bien (si es que este título se puede dar al que es pobre), pero de muy poca sal en la mollera. En resolución, tanto le dijo, tanto le persuadió y prometió, que el pobre villano se determinó de salirse con él y servirle de escudero.” (ibidem)
Sancho Pança aceita convite do vizinho Alonso Quijana, agora cavaleiro andante:
“Con estas promesas y otras tales, Sancho Panza (que así se llamaba el labrador) dejó su mujer e hijos, y asentó por escudero de su vecino.”
Poderia um honrado cavaleiro ter ao seu lado um escudeiro montado num burrico?
“En lo del asno reparó un poco don Quijote, imaginando si se le acordaba si algún caballero andante había traído escudero caballero asnalmente; pero nunca le vino alguno a la memoria; mas con todo esto determinó que le llevase, con presupuesto de acomodarle de más honrada caballería en habiendo ocasión para ello, quitándole el caballo al primer descortés caballero que topase.”
E então, cavaleiro andante e fiel escudeiro tomaram as veredas do Campo de Montiel em busca de aventuras e ilhas a serem conquistadas:
“Acertó don Quijote a tomar la misma derrota y camino que él había tomado en su primer viaje, que fue por el Campo de Montiel...”
Sancho gostaria de ser rei para que sua companheira, Juana Gutiérrez, fosse rainha e os filhos infantes, mas ele não acreditava que isso pudesse acontecer:
“- Yo lo dudo - replicó Sancho Panza-, porque tengo para mí que, aunque lloviese Dios reinos sobre la tierra, ninguno asentaría bien sobre la cabeza de Mari Gutiérrez. Sepa, señor, que no vale dos maravedís para reina; condesa le caerá mejor, y aun Dios y ayuda.”
---
Os comentários do capítulo anterior podem ser lidos aqui.
Sigamos lendo e nos mantendo humanos.
William

Nenhum comentário:
Postar um comentário